De nieuwe website De Kale Berg gaat vandaag online! www.dekaleberg.nl

Vanaf nu kun je je verslag plaatsen op "Chalet De Kale Berg".

"Chalet De Kale Berg" is een nieuwe site, waarop je je verslag kan plaatsen. Deze nieuwe site biedt meer mogelijkheden dan deze weblog.
Zo kan je niet alleen je verslag plaatsen met foto’s, maar een YouTube filmpje kan ook.
Je kan zelfs meebouwen aan de site, als je dat wil.
Je moet je registreren bij Google Sites en een mail sturen naar dekaleberg.nl.
Je leest er meer over op Chalet De Kale Berg.

Plaats geen nieuwe verslagen meer op deze weblog.

De kale berg
Welkom op de weblog van dekaleberg.nl.

Dit is een uitbreiding van de website http://www.dekaleberg.nl.
Hier kun je zelf je verslag plaatsen, of iets anders schrijven over de kale berg.

Heb je een vraag, stel hem dan op het prikbord van dekaleberg.nl.

Met sportieve groet,
Alex
Cinglé du Ventoux nr. 1177.

De weblog is verhuisd en nu weer online!
Je kunt dus weer zelf je verslag plaatsen.

Plaats hier je verslag. Klik op "Reacties" en voeg je verslag toe.

Dick van Kempen :: 19 mei 2005 23:13 :: e-mail
——————————————————————————–
3 x Cinglé + 1 x rennend de Berg op = 10 beklimmingen!

Een nieuwe poging met foto’s!!!

Woensdag 7 juli 2004

S’Avonds van te voren de spullen ingepakt; was nog wat hectisch daar Anita een filmavondje had en ik dus pas kon beginnen toen de kids in bed lagen. Ook moest de kart van Lars nog rijklaar gemaakt worden. Maar uiteindelijk de tas gepakt en de fietsen op de auto. Wel veel te laat naar bed….
S’Morgens loopt de wekker af om 7.00 uur. Na een ontbijtje afscheid nemen van Anita, Sven en Lars en vervolgens richting Helden. Daar arriveer ik om 10 over acht dus al met al redelijk volgens de planning. Na de spullen van Jan ingeladen te hebben (het lijkt wel of hij drie weken gaat….) vertrekken we voor de rit naar Bedoin. Tot in Luxemburg loopt alles soepeltjes; daar is echter een auto met caravan geschaard zodat we een tijdje in de file staan. Vervolgens een pauze en de spinazie-zalm taart naar binnen werken. Dat recept moet ik eens vragen aan Marjolein! Met regelmatig telefonisch contact met de andere equipe Leon en Bert (6 uur s’morgens vertrokken) houden we elkaar op de hoogte van de vorderingen van de reis en tevens omtrent de weersgesteldheid. Regen dus….
Maar na regen komt ook dit keer weer zonneschijn en rond 18.00 uur komen we aan in Bedoin en vinden meteen camping La Garenne waar Leon en Bert de tent reeds opgezet hebben. Naar het zwembad dan maar waar ze met z’n tweeën wat liggen te lamballen. Met ruim 30 gr. helemaal geen slecht idee…..

Ons plekkie op La Garenne

Hoe zo zelf koken? We gaan lekker eten in Bedoin. Bij een pasta restaurant lijkt het ons wel wat en we genieten er een voortreffelijke maaltijd (en wijn). Terug op de camping lekker nagenieten met voldoende rode wijn……
Bert heeft z’n eigen tentje meegenomen; wij slapen met z’n drieën in de grote tent van Leon. Slapen gaat op zich wel, maar voor een niet-kampeerfreak als ik blijft het afzien op een te smal en te dun slaapmatje in een te nauwe en te warme mummie slaapzak waarbij ik tot overmaat van ramp ook nog mijn kussen vergeten blijk te zijn….

Donderdag 8 juli 2004

Zijn Bert, Leon en Jan nu zo’n ochtendmensen of ben ik gewoon een luilak? In elk geval ben ik geen campingritme gewend want terwijl ik mij met moeite uit de slaapzak wurm die helemaal rond me heen zit gedraaid heeft Bert al lang stokbrood en zo gehaald, staat het water voor de koffie al te koken en zijn alle drie mijn kompanen al fris gewassen. De uitslovers.
Maar wel lekker om vanuit je slaapzak meteen aan te kunnen schuiven aan het ontbijt. Het Franse verse stokbrood is een genot om naar binnen te werken en een prettig alternatief voor de Brinta die in Nederland s’morgens altijd op mijn programma staat.
Vandaag staat een fietstochtje op het programma om een beetje te acclimatiseren en de spieren een beetje los te rijden. Met de auto’s vertrekken we naar Villes sur Auzon en per fiets duiken de Gorges de la Nesque in. Een prachtige route met schitterende uitzichten volgt en het is even wennen aan de warme temperaturen. Een groot contrast met Nederland waar de zomer maar niet op gang wil komen.

Leon, Dick, Jan – Gorges de la Nesque

En Bert natuurlijk – onze fotograaf

Na de tocht door de Gorges fietsen we naar Sault waar het voor mij een soort van homecoming is; in mei zijn we hier nog een weekje met vakantie geweest en in de herfst gaan we nog een weekje terug. Op een terras met uitzicht op “onze berg” genieten we van een bordje pasta waar de bolognaise saus meer het idee heeft van een culinair verantwoord toefje in plaats van het functioneel lekker maken van de pasta.

Intussen zitten wij aan de spaghetti!

Vervolgens terug naar Villes sur Auzon via de route over Col des Abeilles. Na Sault enige km’s achter ons gelaten te hebben blijkt mijn crankstel los te zijn gelopen; geen wonder dus dat het de hele tijd al zo kraakt. Gelukkig heeft onze techneut Bert een passende imbussleutel en kan eea weer worden vastgezet, al moeten we nog een paar keer stoppen om de boel opnieuw vast te draaien. Maar ja, beter dat dit vandaag gebeurt dan morgen!
Jan blijkt naast zijn loopkwaliteiten zeker ook over fietstalent te beschikken want hij draait prima mee.
Na afloop rijden Leon en Bert meteen terug naar de camping om aan het zwembad te gaan liggen. Jan heeft de klim vanuit Bedoin nog nooit gezien en wij rijden de Berg met de auto op. Na Chalet Renard komen we al snel in de wolken terecht en op de top kunnen we werkelijk geen hand voor ogen zien, zo potdicht zit het hier. Even uitstappen en even rondlopen; uitzicht is er echter niet, het waait snoeihard en het is verrekte koud. Snel maar weer de auto in en terug naar de camping. Wat een verschil in temperatuur; bij ruim 30 gr. lekker relaxen bij en in het zwembad.
Jan en ik zijn de kookploeg vandaag; terwijl Leon en Bert de auto’s gaan parkeren op de top (zodat we daar morgen onze voorraad eten en drinken aan kunnen vullen) en per fiets afdalen beginnen Jan en ik eerst maar met een glas wijn

Eerste fles – for starters

om vervolgens ons te gaan wijden aan culinaire camping hoogstandjes. Het koken blijkt echter niet zo’n enorme culinaire uitdaging vandaag; het is meer het opwarmen van vlees en pastasaus en de spaghetti even koken. Nadat we de pasta weg hebben gespoeld met rode wijn blijken we alle vier nog niet geheel te zijn voldaan dus herhalen we de hele sessie nog maar een keer waarna we wel voldoende koolhydraten naar binnen hebben gewerkt. Inmiddels is het al vrij rustig op de camping en ook wij gaan niet al te laat onder de wol.

Culinaire camping hoogstandjes?

Vrijdag 9 juli 2004

Wederom blijk ik weer eens de langste slaper te zijn en kan net als gisteren meteen aanschuiven bij het ontbijt.

Onze Berg – s’morgens half zes

Ofschoon we ons redelijk ontspannen voelen hangt er toch een bepaalde spanning want vandaag moet het allemaal gaan gebeuren. Bert, Leon en ik gaan voor drie keer de Mont Ventoux, terwijl Jan de Berg eenmaal hardlopend tracht te bedwingen. De fietskleding aan, bidons gevuld en om 7.15 uur verlaten we de camping. Bij een fotograaf in Bedoin halen we onze depart stempel en om exact 7.30 wensen we elkaar succes op de marmeren startstreep in Bedoin om aan onze helletocht te beginnen. Voor mij de eerste keer vanuit Bedoin, eerder heb ik de klim al eens vanuit Malaucene en Sault gemaakt. Meteen is te zien dat Leon en Bert de fietscracks zijn en heel wat meer trainingskilometers in de benen hebben. Vanaf de startstreep rijden ze al bij mij vandaan; ik heb me voorgenomen erg rustig te starten. Lekker infietsen tot aan St. Esteve waarna het echte werk gaat beginnen. Van vliegen in het bos is niets te bekennen, het is ook nog niet zo warm. Redelijk soepel peddel ik voort en geniet echt van de klim. Ik merk ook dat ik lang niet voluit hoef te gaan. Bij Chalet Renard meteen doorfietsen het maanlandschap in. Flinke wind hier! Af en toe bijna stilstaand om na de volgende bocht met wind in de rug naar boven te vliegen ga ik verder. Het monument van Tommy Simson ben ik al voorbij voordat ik er goed en wel erg in heb. Heeft mij trouwens toch nooit veel gedaan; zie hem toch steeds als een “doping gebruikende boontje komt om zijn loontje”.
Om 10.00 uur “pille” klok ik mijn eerste arrivée op de top. Bitter koud hier door de wind. Onze “strategie” om onze auto’s op de top te parkeren blijkt een goede, even lekker uitrusten en opwarmen in de auto. De thermometer geeft 6 gr C aan. Ofschoon ik goed weet dat ik veel moet drinken krijg ik te weinig weg, mede doordat het niet bepaald warm is. Wel een mueslireep gaat erin. Een sms-je naar het sms board van de kaleberg.nl. In het souvenir winkeltje vervolgens een stempel gehaald en afdalen naar Malaucene. Het niet meenemen van jack, been- en of armstukken hebben als gevolg dat de eerste kilometers afdaling ik verkleumd op de fiets zit. Aangekomen in Malaucene zitten Leon en Bert op een terrasje bij de bakker aan en ik schuif aan. Zij zitten hier al enige tijd en zijn alweer klaar voor de klim. Energiereepje en banaan naar binnen en om 11.11 uur begin ik met mijn tweede klim. Bert en Leon gaan eerst nog even voor een uitgebreide sanitaire stop en nadat ik anderhalve km aan het klimmen ben halen zij mij in is het voor hen erop en erover. Ze gaan maar, ik zorg wel dat ik op mijn eigen tempo naar boven ga. Die klim vanuit Malaucene vind ik persoonlijk toch een stuk zwaarder dan Bedoin. Met name die paar lange steile stukken is echt afzien. Vlak voor chalet Liotard krijg ik een sms-je van Anita: “zit je al in Sault?” Schat, waar zie je mij voor aan? Ben al 40 hoor…
Even verderop zit ik goed stuk en besluit even af te stappen. Na 10 minuten aan de kant te hebben gezeten maar weer op de fiets voor het laatste stuk naar de top. Jan heeft inmiddels zijn renklim in 3.01 uur voltooid (daarmee zijn weddenschap met Leon verloren om een fles wijn om niet binnen de drie uur te finishen!) en rijdt mij met de auto tegemoet. Spreekt mij wat bemoedigende woorden toe en keert terug naar de top. Om 13.58 uur klok ik mijn tweede passage van het Observatoire. Even rusten, eten en drinken in de auto en een sms-je naar de kaleberg.nl; het is inmiddels flink wat warmer en aangenamer! Bert en Leon zijn al doorgereden naar Chalet Renard om daar wat te eten. Ik tref ze een stukje verder in de afdaling waar Leon lek heeft gereden. Na de band gewisseld te hebben met z’n drieën de afdaling naar Sault vervolgd. Door de lavendelvelden komt de geur daarvan als een heerlijke warme nevel over je heen.

Lavande lavande lavande….

Het laatste stukje is nog redelijk heftig bergop. Op het muurtje tegenover het Office du Tourisme een gezamenlijke pauze.

Leon, Dick en Bert in Sault

We hebben de moeilijkste twee klimmen gehad, dus deze moet gewoon gaan lukken. Tenslotte heb ik de Sault kant begin mei nog gedaan (in de sneeuw) en ging toen probleemloos. Bert en Leon gaan om 15.35 uur als een speer er vandoor; ik heb nog een paar minuutjes in afzondering nodig voor mijn mentale voorbereiding. Om 15.42 de schoentjes weer in de pedalen vast geklikt en op naar de derde en laatste klim. Wanneer het na een km of 5 wat steiler wordt merk ik dat de vermoeidheid parten gaat spelen. Op een klein verzetje doorharken in het besef dat het wel eens lang kan gaan duren. Tot overmaat van ramp krijg ik krampscheuten in mijn bovenbenen. Een gevolg van te weinig drinken en te weinig trainingskilometers. Vol goede moed ben ik in de winter op de Tacx gaan trainen en in het voorjaar regelmatig 60 km rondjes in het Reichswald en Berg en Dal. Het ontbrak echter aan langere tochten in mijn voorbereiding door drukte op mijn werk en thuis een verbouwing. Na een km of 6 onder Chalet Renard wacht Jan mij op. Ik stop even (ik zit echt goed stuk!) en ondervind het gemak van een fysiotherapeut als reisgenoot / begeleider. Jan masseert de kramp uit mijn bovenbenen en pept mij mentaal weer wat op. De kilometers naar Chalet Renard gaan vervolgens buiten verwachting en ik kom daar sneller dan ik (en Jan) verwacht. Jan masseert nog even het laatste restje kramp weg en ik ga voor de laatste 6 km!

De laatste zes km

Leon en Bert razen mij afdalend tegemoet en roepen mij allerlei aanmoedigingen toe. Met de auto rijdt Jan vast naar de top, waar hij op mij zal wachten. Van bocht naar bocht rijden heet dat geloof ik. Elke keer weer een richtpunt in de wetenschap dat ik steeds dichterbij het Observatoire kom. Een mountainbiker gaat mij voorbij, vervolgens nog een wielrenner. Niet denken maar doen, gewoon doorgaan, meter na meter, bocht na bocht en dan ineens de laatste kilometer! Om nou te zeggen dat ik vleugeltjes krijg is overdreven, maar de euforie komt in mij op in het besef dat ik deze monsterprestatie echt ga volbrengen. Jan staat mij van boven toe te schreeuwen dat ik het ga halen en dan haal ik de top echt om 18.40 uur.

Dick

Jan

Overmand door emoties heb ik een paar minuten nodig om weer een beetje op verhaal te komen. Jan begrijpt gelukkig mijn gevoel – zoiets kun je nl. toch niet uitleggen. Met z’n tweeën lekker rustig op de top genieten van onze prestaties van vandaag. Een sms-je naar de kaleberg.nl en daarna voor de laatste keer afdalen naar Bedoin. Ofschoon ik erg moe ben daal ik geconcentreerd en klok 19.31 uur op de marmeren streep in Bedoin waar we vanmorgen zijn begonnen.
Terug op de camping lekker douchen vervolgens lekker eten in Bedoin onder het genot van bier en wijn. Het spreekt vanzelf dat we tijd tekort komen om elkaar onze ervaringen te vertellen van vandaag. Het is dan ook laat voordat we ons in de slaapzak wurmen om in een comateuze slaap te zinken.

Zaterdag 10 juli 2004

Om geen tradities te breken sta ik weer als laatste op. Om de boel een beetje op te leuken doe ik mijn wielerkleding aan voordat ik de tent uit kom en tref mijn kompanen aan bij vers stokbrood en koffie. Op mijn vraag of zij klaar zijn voor een nieuwe drievoudige beklimming van de Berg word ik een beetje schaapachtig aangekeken…
Na een lekker uitgebreid ontbijt besluiten we ons op te splitsen. Bert en Leon willen nog een stuk gaan fietsen (gaan na het weekend nog een weekje door voor de 100 Cols tocht) om vervolgens aan het zwembad te gaan liggen, terwijl Jan en ik het plan hebben om naar Uzes te gaan en naar de Pont du Gard. In Uzes hebben Anita en ik nl. in mei tuinstoeltjes gezien voor ons terras maar konden die toen niet meenemen wegens plaatsgebrek. In Uzes blijkt het markt te zijn en dit pikken we nog even mee. Gelukkig blijkt het winkeltje nog 4 stoeltjes op voorraad te hebben en kan ik weer thuis komen! We eten pizza op een gezellig terras en vertrekken daarna richting Pont du Gard. In mei zijn we hier ook geweest en toen was er geen kip te bekennen. Nu is het er tamelijk druk, maar omdat Jan er nog nooit geweest was is dit aquaduct mijns inziens een must om te bezoeken wanneer je in de buurt bent.

Pont du Gard

We maken er een uitgebreide wandeling, waarbij ik flink aan mijn benen merk wat ik gisteren gedaan heb. Op de terugweg via Vacqueras waar we de plaatselijke cave cooperative van 40 liter wijn ontdoen om mee te nemen naar Nederland.
Via Beaumes de Venises binnendoor terug naar Bedoin waar Leon en Bert op een terras zitten. Wij sluiten ons gaarne aan en genieten van een twee drie vier… biertjes. Er is een muziekfestival in het dorp waarbij allerlei slagwerkgroepen door Bedoin trekken en op het plein waar wij zitten halt houden voor een kort optreden. Megagezellig hier.

Muziekfestival Bedoin

Eigenlijk moeten we nog boodschappen doen, maar de plaatselijke supermarché is toch nog wel even geopend. Doe nog maar een biertje. We moeten nu echt gaan, nog een biertje dan? Op de valreep toch nog naar de shopi en het personeel is niet echt vriendelijk dat wij omstreeks sluitingstijd nog allerlei moeilijke dingen zoeken, maar uiteindelijk vinden we toch alles wat we nodig hebben. De kookkunsten van Jan en mij worden alom gewaardeerd zodat wij deze taak voor vandaag weer op ons nemen. Spaghetti aglio, olio e peperoncino, een mega salade met veel groen, rood, feta, huile d’olive en dindes (wat achteraf struisvogel blijkt te zijn). En tot slot een toetje zoals ze alleen maar in Frankrijk te koop zijn. Hoeft niet te worden vermeld dat terwijl deze culinaire lekkernijen verorberd worden er ook van menig glas vin rouge tot ons wordt genomen.

Jan, Dick en Leon aan de pasta (en wijn….)

Onze uitgelaten stemming inclusief Metallica muziek op de achter (of voor) grond doet ons beseffen dat we ons waarschijnlijk niet geliefd maken bij de overige campinggasten. We besluiten dan ook om nog even naar het popfestival te gaan wat in Bedoin gaande is. Beetje vreemde bedoeling daar, maar goed, we amuseren ons evengoed. Na terugkomst op de camping drinken we nog wat wijn en gaan voor ons laatste nachtje in de slaapzak.

Zondag 11 juli 2004

Na een rustig ontbijtje de boel opbreken en da auto’s inpakken. Bert en Leon gaan nog een weekje fietsen hier, terwijl Jan en ik vandaag huiswaarts gaan. De terugreis verloopt vlotjes totdat we in Duitsland 2 uur in de file komen. Rond 21.00 uur zet ik Jan thuis in Helden af en een half uurtje later ben ik zelf weer thuis in Blitterswijck.

Nu is het inmiddels februari 2005.
We hebben besloten om in juni dit jaar weer met z’n vieren (vijven?) terug te gaan. De onderlinge sfeer tijdens onze korte “vakantie” was uitstekend en dus is eea voor herhaling vatbaar. Bert hoeft niet zo nodig vier keer omhoog, maar wil liever één keer vanuit Bedoin zo snel mogelijk naar de top om vervolgens de anderen te ondersteunen / begeleiden. Jan wil persé onder de drie uur rennend naar de top en denkt erover om vervolgens nog een keer per fiets de Berg te bedwingen. Leon twijfelt over de Galérien of een drievoudige beklimming per fiets en een keer rennend naar boven. Ikzelf ga volledig voor de viervoudige beklimming – Galérien dus. Nieuwkomer Jan Hendrik gaat voor de Cinglé. Met de ervaring van 2004 en het voornemen om nu in de voorbereiding meer langere tochten te maken moet het te doen zijn op 18 juni 2005 En dan, in 2006 de Diable…….?

Hier kun je je verslag van jouw beklimming van de Mont Ventoux plaatsen.
Hoe? Klik op ‘Reageer’ en kopieer de tekst van jouw verslag in het venster dat dan verschijnt. Vergeet niet je naam en emailadres in te vullen.
Met Ctrl-F kun je zoeken in de verslagen.

Hier kun je je verslag van jouw beklimming van de Mont Ventoux plaatsen.
Hoe? Klik op ‘Reageer’ en kopieer de tekst van jouw verslag in het venster dat dan verschijnt. Vergeet niet je naam en emailadres in te vullen.
Met Ctrl-F kun je zoeken in de verslagen.

Eindelijk weer eens een nieuwe poll!
In het weekend van 18 juni 2005 gingen meer dan 1.000 Vlamingen in totaal meer dan 2.000 keer de kale berg op. Je mocht in 24 uur tijd proberen zoveel mogelijk beklimmingen te doen. Er waren er drie met 9 beklimmingen, waarvan 1 met 3 Cinglés! Zie pagina Giganten op www.dekaleberg.nl.
Het NederBelgisch Genootschap ‘De Kale Berg’ vindt 6 beklimmingen eigenlijk wel de limiet; meer beklimmingen per dag worden niet gehomologeerd. Wie wel wil gaat z’n gang maar.
Wat vind jij? Laat het weten via de poll: ‘De kale berg meer dan 6 keer beklimmen op 1 dag is onverantwoord.’
Je vindt de poll linksonder op de Beginpagina.

Hier kun je je verslag van jouw beklimming van de Mont Ventoux plaatsen.
Hoe? Klik op ‘Reageer’ en kopieer de tekst van jouw verslag in het venster dat dan verschijnt. Vergeet niet je naam en emailadres in te vullen.
Met Ctrl-F kun je zoeken in de verslagen.